(In English below)
Dit seizoen is Nana te gast geweest in Nederland, draaide ze mee in de eredivisie bij SC Only Friends, maakte kennis met de Nederlandse cultuur en trainingswijze. In een openhartig interview vertelt ze over haar ervaringen, cultuurverschillen en focuspunten. Deel 1 van een bijzondere inkijk in de belevingswereld van Nana.
Toen Nana Gunji voor het eerst op een rolstoelbasketbalveld kwam in december 2021, had ze geen idee dat dit haar hele atletische identiteit zou veranderen. Op 22-jarige leeftijd, na tien jaar in muziekactiviteiten, was ze op zoek naar iets nieuws. “Mijn dokter adviseerde mij rolstoelbasketbal,” zegt ze eenvoudig. Door Covid-19 werden toen haar bandactiviteiten stilgezet en bezocht ze een proeftraining waar ze een sport ontdekte die haar aandacht volledig zou opeisen. Binnen enkele maanden sloot ze zich aan bij de elite van het Japanse rolstoelbasketbal – en nu, na vier weken training in Nederland, is ze thuisgekomen met een volledig ander perspectief op wat nodig is om op het hoogste niveau te concurreren.
Haar carrièretraject gaat als een sneltrein. Na zich in mei 2022 aan te sluiten bij clubteam SCRATCH onder hoofdtrainer Kaori Tachibana, werd Nana slechts drie maanden later geselecteerd voor het Japanse U25-team. “Ik nam deel aan proefwedstrijden voor de volgende generatie Japanse speelsters, onder leiding van hoofdtrainer Tomoe Soeda, en werd geselecteerd,” herinnert ze zich. Het team was al diep in voorbereiding op de U25 Wereldkampioenschappen van 2023. In februari 2025 behaalde ze haar eerste selectie voor het seniorenteam van Japan op de Osaka Cup. Toch voelde ze ondanks deze prestaties dat er iets ontbrak—een gat in haar ontwikkeling dat geen binnenlandse competitie kon vullen.
De rol die haar bepaalt
Op het veld heeft Nana een specifieke identiteit opgebouwd, gebaseerd op gecontroleerde agressie. “Mijn rol in het team is om vroeg aan te vallen met snelheid als aanvallende speelster,” zegt ze, haar aanvallende taken nauwkeurig beschrijvend. Verdedigend is ze even doelgericht: “In de verdediging pareer ik zoveel mogelijk de aanval door sterke contact te maken en druk uit te oefenen, wat tot steals leidt.” Het is een rol die constante intensiteit vereist—kwaliteiten die tijdens haar verblijf in Nederland op de proef zouden worden gesteld en verfijnd.
Deze dubbele verantwoordelijkheid—zowel een scoringsbedreiging als een verdedigingsverstoorder zijn—vereist een unieke vaardighedenverzameling. Nana heeft het vermogen ontwikkeld om het spel snel te lezen, daarbij van aanval naar verdediging over te schakelen met minimale aarzeling. Haar snelheid wordt haar wapen, waarmee ze scoringsmogelijkheden creëert voordat verdedigingen zich kunnen opstellen, terwijl haar fysieke aanwezigheid aan de andere kant het ritme van tegenstanders verstoort. Het is het soort rol dat floreert in snelle systemen, en het is precies wat haar naar het Nederlandse spel trok.
Waarom Nederland?
Het besluit om een uitwisseling in Nederland na te streven was niet willekeurig of impulsief. Nana was doelbewust op zoek naar een omgeving die haar verder kon pushen dan wat Japans binnenlands basketbal bood. “Ik zocht naar een omgeving waar ik met internationale speelsters kon spelen,” legt ze uit. De mogelijkheid ontstond via officiële kanalen: het Japanse nationale team had contact gelegd met het Nederlandse programma. Twee factoren bepaalden haar keuze: eerdere connecties van een winterkamp op Papendal twee jaar eerder, en een eenvoudige waarheid: “Ik was geïnteresseerd in training met het beste team ter wereld.”
Voor aankomst werden Nana’s verwachtingen alleen door reputatie gevormd. “Hier zijn wereldklasse Paralympische atleten. Iedereen is groot. Iedereen schiet goed. Ze trainen dagelijks,” had ze gehoord. De Orange Lions Academy sprak haar speciaal aan omdat “jonge spelers bijna elke dag samenkomen en trainen.” Wat ze niet volledig had voorzien was hoe anders de werkelijke ervaring zou voelen—hoe de kloof tussen reputatie en werkelijkheid de katalysator voor haar belangrijkste inzichten zou worden.
De timing van haar uitwisseling was strategisch. Na haar selectie voor het seniorenteam bevond Nana zich op een kritiek moment in haar carrière. Ze had bewezen dat ze op het hoogste niveau van Japans basketbal thuishoorde, maar ze voelde aan dat er nog een ander niveau was – een dat ze in Japan niet kon bereiken. Nederland vertegenwoordigde een kans om zichzelf tegen die standaard te testen en te begrijpen wat goed van groot onderscheidt.
Zichzelf testen in de Eredivisie
Spelen in de Nederlandse eredivisie bleek op onverwachte manieren zowel vertrouwd als schokkend. “Mijn rol was hetzelfde als in mijn Japanse clubteam, maar ik sprak nog niet goed Engels, dus het was moeilijk om onmiddellijk te communiceren wat ik wilde zeggen,” reflecteert ze op de taalbarrière die haar eerste weken schaduwde. Voorbij de taaluitdaging was er de fysieke aanpassing. “Ik voelde dat het gewicht van de spelers compleet anders was dan bij Japanse speelsters. De snelheid was langzamer dan toen ik in Japan trainde, maar er was veel contact,” observeert ze met openhartige humor.
Dat laatste detail – veel contact – spreekt van een fundamenteel verschil in hoe het spel wordt gespeeld. Nederlands rolstoelbasketbal is fysieker, voller contact. Speelsters gebruiken hun lichamen als gereedschap op manieren die voor Nana aanvankelijk vreemd aanvoelden. Het tempo kan in sommige opzichten langzamer zijn, maar de intensiteit is anders geconcentreerd, gekanaliseerd door fysicaliteit in plaats van pure snelheid.
Eén wedstrijd kristalliseerde haar hele uitwisselingservaring. “De wedstrijd die de sterkste indruk achterliet, was onze clubwedstrijd in Week 1,” herinnert Nana zich. Haar team liep vroeg achter, maar liep geleidelijk in. Met zes minuten resterend in het vierde kwart betrad ze het veld. “Ik betrad het veld met 6 minuten over in het vierde kwart. Ik geloof dat ik het momentum kon verschuiven,” zegt ze. De comeback-overwinning was van haar. “Ik was ongelooflijk blij,” voegt ze eenvoudig toe. “Elke week was teamtraining erg leuk.”
Die wedstrijd was een keerpunt. Het bewees haar dat ze op dit niveau zinvol kon bijdragen, dat haar snelheid en agressie vertaald konden worden zelfs in een onbekend systeem. Nog belangrijker, het gaf haar vertrouwen om harder in training te werken, meer vragen te stellen, alles om zich heen op te nemen. De blijdschap die ze voelde ging niet alleen over winnen, het ging over erbij horen.
Het echte leren begint
Maar de doorbraak op het veld was slechts het begin. Terwijl Nana zich in haar vier weken verblijf settelde, begon ze iets diepers op te merken: patronen in hoe de Nederlanders trainden, wat ze prioriteerden, hoe ze het spel anders benaderden. De dagelijkse toegang tot wereldklasse training, de culturele onderdompeling en de relaties die ze opbouwde zouden spoedig inzichten onthullen die fundamenteel zouden veranderen hoe ze haar eigen sport begreep. Ze is nu terug in Japan, niet alleen met herinneringen aan een succesvolle uitwisseling, maar met een helder oog voor wat Japans rolstoelbasketbal moet doen om het volgende niveau te bereiken. En die realisatie zou veel waardevoller blijken dan enig spel.
Foto’s: privé Nana / Ilse Schaffers / Mariska Beijer
In the spotlight: Nana Gunji – part 1 (ENG)
This season, Nana has been visiting the Netherlands, playing in the top division with SC Only Friends, and experiencing Dutch culture and training methods. In an open and honest interview, she shares her experiences, cultural differences, and areas of focus. Part 1 of a special insight into Nana’s world.
When Nana Gunji first rolled onto a wheelchair basketball court in December 2021, she had no idea it would reshape her entire athletic identity. At 22 years old, following a decade immersed in music, she was searching for something new. “My doctor recommended me wheelchair basketball,” she explains simply. With band activities halted by Covid-19, she attended a trial session and discovered a sport that would consume her focus entirely. Within months, she’d joined the elite ranks of Japanese wheelchair basketball—and now, after four weeks training in the Netherlands, she’s returned home with a wholly different perspective on what it takes to compete at the highest level.
Her trajectory has been meteoric. After joining club team SCRATCH in May 2022 under head coach Kaori Tachibana, Nana was selected for Japan’s U25 national team just three months later. “I participated in tryouts for the next generation of Japanese women’s players, head coached by Tomoe Soeda, and was selected,” she recalls. The team was already deep in preparation for the 2023 U25 World Championships. By February 2025, she’d earned selection to the senior national team at the Osaka Cup. Yet despite these achievements, she felt something was missing—a gap in her development that no domestic competition could fill.
The Role That Defines Her
On the court, Nana has carved out a specific identity built on controlled aggression. “My role on the team is to attack early with speed as an offensive player,” she says, describing her offensive duties with precision. Defensively, she’s equally purposeful: “On defence, I deny offensive opportunities for the team through strong contact and pressure, leading to steals.” It’s a role that demands constant intensity—qualities that would be tested and refined during her time in the Netherlands.
This dual responsibility—being both a scoring threat and a defensive disruptor—requires an unique skill set. Nana has developed the ability to read the game quickly, transitioning from offence to defence with minimal hesitation. Her speed becomes her weapon, allowing her to generate scoring opportunities before defences can set, while her physical presence on the other end disrupts opponents’ rhythm. It’s the kind of role that thrives in high-tempo systems, and it’s precisely what drew her to the Dutch game.
Why the Netherlands?
The decision to pursue an exchange in the Netherlands wasn’t random or impulsive. Nana was deliberate about seeking an environment that could push her beyond what Japan’s domestic league offered. “I was searching for an environment where I could play with international players,” she explains. The opportunity emerged through official channels—the Japanese national team had established contact with the Dutch program. Two factors sealed her decision: prior connections from a winter camp at Papendal two years earlier, and a simple truth: “I was interested in training with the world’s best team.”
Before arriving, Nana’s expectations were shaped by reputation alone. “There are world-class Paralympic athletes here. Everyone is tall. Everyone shoots well. They meet daily to practice,” she’d heard. The Orange Lions Academy specifically appealed to her because “Players in their teens and twenties can gather and practice almost every day.” What she didn’t fully anticipate was how different the actual experience would feel—how the gap between reputation and reality would become the catalyst for her most important insights.
The timing of her exchange was strategic. Coming off her senior national team selection, Nana was at a critical juncture in her career. She’d proven she belonged at the highest level of Japanese basketball, but she sensed there was another level beyond that—one she couldn’t access in Japan. The Netherlands represented a chance to test herself against that standard and understand what separated good from great.
Testing Herself in the Eredivisie
Playing in the Dutch top division proved both familiar and jarring in ways Nana hadn’t anticipated. “My role was the same as when I played for a Japanese club team, but I still couldn’t speak English well, so it was difficult to communicate what I wanted to say instantly,” she reflects on the communication barrier that shadowed her early weeks. Beyond the language challenge, there was the physical adjustment. “I felt that the weight of the players was entirely different from that of Japanese players. The speed was slower than when I practiced in Japan, but I got hit a lot,” she observes with candid humour.
That last detail—getting hit a lot—speaks to a fundamental difference in how the game is played. Dutch wheelchair basketball is more physical, more contact-heavy. Players use their bodies as tools in ways that felt foreign to Nana initially. The pace might be slower in some respects, but the intensity is concentrated differently, channelled through physicality rather than pure speed.
One match crystallized her entire exchange experience. “The game that left the strongest impression was our team’s match in Week 1,” Nana recalls. Her team fell behind early, but gradually clawed back into contention. With six minutes remaining in the fourth quarter, she entered the game. “I entered the court with 6 minutes left in the fourth quarter. I believe I was able to shift the momentum,” she says. The comeback victory was hers to claim. “I was incredibly happy,” she adds simply. “Every week, team practice was a lot of fun.”
That Week 1 game became a turning point. It proved to her that she could contribute meaningfully at this level, that her speed and aggression translated even in an unfamiliar system. More importantly, it gave her confidence to push harder in training, to ask more questions, to absorb everything around her. The happiness she felt wasn’t just about winning—it was about belonging.
The Real Learning Begins
But the breakthrough on the court was just the beginning. As Nana settled into her four-week stay, she began to notice something deeper—patterns in how the Dutch trained, what they prioritized, how they approached the game differently. The daily access to world-class training, the cultural immersion, and the relationships she was building would soon reveal insights that would fundamentally change how she understood her own sport. She returned to Japan not just with memories of a successful exchange, but with a clear-eyed assessment of what Japanese wheelchair basketball needed to do to reach the next level. And that realization would prove far more valuable than any single game.
Pictures: privé Nana Gunji / Ilse Schaffers / Mariska Beijer
I like this blog so much, saved to favorites.