(In English below)

Vorige week deelden we al het verhaal van Nana Gunji, die in Nederland kwam als een opkomende ster in het Japanse rolstoelbasketbal, gretig om zichzelf tegen het beste ter wereld te testen. Haar doorbraakwedstrijd in Week 1 bewees dat ze op dit niveau thuishoorde. Maar wat daarna gebeurde – tijdens haar dagelijkse training op Papendal, haar culturele onderdompeling en haar stille momenten van reflectie – zou veel transformatiever blijken dan enige wedstrijd. Dit is het verhaal van wat ze ontdekte, en wat het betekent voor de toekomst van Japans rolstoelbasketbal.

Het Papendal-verschil

Training op de Orange Lions Academy onthulde de kloof tussen goed en elite op manieren die verder gingen dan alleen vaardigheidsniveau. “Ik vond het geweldig om bijna elke dag met speelsters van dezelfde leeftijd door te brengen en te trainen,” zegt Nana over de dagelijkse toegang tot wereldklasse training. In Japan hebben zelfs nationale speelsters deze luxe niet. Trainingskampen vinden eenmaal of tweemaal per maand plaats, en tussen die sessies zijn speelsters verspreid over verschillende clubs en universiteiten. Hier was de concentratie van talent constant.

De structuur van training zelf verschilde aanzienlijk van Japan. “In Japan is er veel focus op stoelvaardigheden, wendbaarheid en duurtraining, maar het grootste verschil is dat ik op Papendal veel schiettraining deed,” merkt ze op. Deze nadruk op schieten zou centraal staan in haar begrip van wat Japans basketbal ontbrak. Het ging niet alleen om meer schoten nemen; het ging om de filosofie erachter. Nederlandse coaches bouwen hun hele systeem rond schieten, behandelen het als een fundamentele vaardigheid in plaats van een specialiteit.

De tactische inzichten bleken even waardevol. Één realisatie trof haar tijdens oefeningen: “Als ik het zelf kan doen, zal ik in een een-op-eensituatie aanvallen. Ik realiseerde me dat ik alleen naar het passen keek.” De verschuiving van facilitator naar scorer vertegenwoordigde een mentale heroriëntatie van haar aanvallende spel. In het Japans systeem was ze getraind om de bal te roteren, de open speelster te vinden, eerst teamspeler te zijn. Hier moedigden trainers haar aan om haar eigen vermogen te vertrouwen, haar eigen schot te creëren, agressief in isolatie te zijn.

Bij de vraag wat ze mee naar huis zou nemen, was Nana’s antwoord specifiek en uitvoerbaar: “Veel fakes gebruiken, de snelheid variëren en eerst één-op-één aanvallen.” Dit waren geen abstracte concepten; het waren concrete technische verbeteringen die ze onmiddellijk kon implementeren. De fakes zouden ruimte creëren. De variërende snelheid zou verdedigers uit balans brengen. De één-op-één agressie zou de hele aanvallende dynamiek verschuiven.

Cultuur buiten het veld

Vier weken in het buitenland betekende het ervaren van Nederlands leven op manieren die veel verder gingen dan basketbal. “Ik at veel Nederlands eten. Ik had nog nooit zoiets geproefd,” lacht Nana over de culinaire aanpassing. De smaken, de porties, de benadering van maaltijden – alles was anders. Het seizoen voegde nog een culturele onderdompeling toe. “Kerstmis vieren was ook een eerste voor me. Het was mijn eerste keer zoveel cadeaus met Kerstmis ontvangen, en het was ook mijn eerste keer zoveel verschillend voedsel met iedereen delen,” beschrijft ze de onbekende warmte van een Nederlands kerstfeest.

Kleine culturele details vielen haar op op onverwachte manieren. “Het veld of huis binnengaan met schoenen aan” trof haar als ongebruikelijk—een praktijk die in Japan ondenkbaar zou zijn. Ze merkte ook de afwezigheid van een vertrouwde routine op: “Ik heb de gymvloer nooit één keer geveegd.” In de Japanse sportcultuur nemen speelsters verantwoordelijkheid voor het onderhoud van hun trainingsruimtes. Hier viel die verantwoordelijkheid op personeel. Toch was de aangename verrassing de sfeer tijdens training zelf. “Muziek speelde tijdens training, wat het aangenaam maakte,” observeert ze—een eenvoudig detail dat verschillende filosofieën over sport en plezier weerspiegelde.

De mensen om haar heen maakten integratie gemakkelijker dan ze had verwacht. “Iedereen wist dat ik Engels niet goed begreep, dus iedereen legde de trainingsinhoud in eenvoudig Engels langzaam uit. Het was enorm behulpzaam,” zegt Nana over het geduld van haar teamgenoten. De dagelijkse check-ins waren ook belangrijk. “Elke ochtend wanneer we elkaar ontmoetten, vroeg iedereen: ‘Hoe gaat het met je?'” Buiten het veld gingen medewerkers nog een stap verder. “Toen ik na training vragen ging stellen, gebruikte zij vertaalsoftware om me zorgvuldig te antwoorden,” verwijzend naar Irene Sloofs toegewijde ondersteuning. Deze kleine gebaren stapelden zich op tot iets groters—een gevoel van echte welkom dat taalbarrières overschreed.

Vakantie-momenten en heimwee

De vakantieperiode bracht zowel verbinding als verlangen in gelijke mate. Nana bezocht families van teamgenoten, verkende musea en vierde Nieuwjaarsdag in het huis van Mariska—ervaringen die haar aan haar tijdelijke Nederlandse thuis ankeren en herinneringen creëerden die ze mee naar Japan neemt. Dit waren niet alleen sociale verplichtingen; het waren ramen op Nederlands gezinsleven, op hoe mensen in dit land belangrijke momenten markeerden.

Toch sloop heimwee in tijdens stillere momenten. “Toen ik in de stad ging winkelen, kwam ik een Japanner tegen,” herinnert ze zich, wat benadrukt hoe zeldzaam die momenten van culturele vertrouwdheid aanvoelden. De toevallige ontmoeting was zowel troostend als desoriënterend—een herinnering aan thuis en een erkenning van hoe ver weg ze was. Thuis zou ze vakantie doorbrengen met haar hond en familie; hier, zonder dat comfort, “zat ik meestal in mijn kamer Anime te kijken.” Het is een veelzeggend detail: Anime als brug naar haar thuiscultuur, een manier om verbinding over afstand te handhaven.

De afrekening: Wat Japans basketbal moet horen

Terwijl Nana over haar vier weken uitwisseling reflecteerde, domineerde één inzicht haar denken met onmiskenbare urgentie. “Ik realiseerde me dat Japanse speelsters meer moeten trainen. Ik denk niet dat we onze doelen bereiken tenzij we dit aan iedereen in Japan vertellen. We moeten meer schieten,” zegt ze met het gewicht van iemand die de kloof uit eerste hand heeft gezien. Dit was geen terloopse opmerking of typische post-tripreflectie – het was een oproep tot actie gericht aan haar hele federatie, aan trainers en bestuurders die dit bericht moeten horen.

De realisatie ging dieper dan simpelweg meer trainingsuren. Het ging om prioritering, over wat Japans basketbal waardeerde en wat het moest waarderen. Schieten was in Japan als belangrijk behandeld, maar niet als essentieel. Hier was het fundamenteel. Elke oefening, elke training, elke trainingssessie benadrukte het. Het verschil was niet subtiel, het is systemisch.

Toen haar werd gevraagd haar verblijf in één woord te beschrijven, aarzelde Nana niet: “Geweldig!!” De dubbele uitroeptekens vingen het echte enthousiasme die haar hele verblijf had gekenmerkt. Het was niet het woord van iemand die een moeilijke ervaring had doorstaan of slechts een uitdaging had overleefd. Het was het woord van iemand die getransformeerd was.

Vooruit kijken: Een ambassadrice voor verandering

Wat de toekomst betreft, was Nana’s antwoord even stellig. “Absoluut JA!” toen haar werd gevraagd of ze dergelijke uitwisselingen aan andere atleten zou aanbevelen. Ze begreep de waarde van wat ze had ervaren—niet alleen de basketbalkennis, maar de culturele blootstelling, het vertrouwen dat voortkomt uit jezelf op het hoogste niveau testen, de relaties die over grenzen heen zijn opgebouwd. Deze uitwisselingen zijn belangrijk omdat ze aannames afbreken en mogelijkheden creëren.

En toen haar werd gevraagd of ze ooit naar Nederland zou terugkeren, glimlachte ze: “Ja, ik kom ooit terug!” Voor nu neemt ze mee naar huis niet alleen herinneringen en technische verbeteringen, maar een blauwdruk voor hoe Japans rolstoelbasketbal kan evolueren—en de overtuiging dat het delen van wat ze heeft geleerd essentieel is om daar te komen. Nana Gunji is een ambassadrice voor een hoger niveau geworden, en ze weet precies welk bericht ze moet overbrengen.

In the spotlight: Nana Gunji  (part 2)

Two weeks ago, we shared Nana Gunji’s story of arriving in the Netherlands as a rising star in Japanese wheelchair basketball, eager to test herself against the world’s best. Her breakthrough Week 1 game proved she belonged at this level. But what happened next—during her daily training at Papendal, her cultural immersion, and her quiet moments of reflection—would become far more transformative than any single match. This is the story of what she discovered, and what it means for the future of Japanese wheelchair basketball.

The Papendal Difference

Training at the Orange Lions Academy revealed the gap between good and elite in ways that went beyond simple skill level. “I thought it was amazing to be able to spend time and train with players of a similar age almost every day,” Nana says of the daily access to world-class competition. In Japan, even national team players don’t have this luxury. Training camps happen once or twice a month, and between those sessions, players are scattered across different clubs and universities. Here, the concentration of talent was constant.

The structure of training itself differed markedly from Japan. “In Japan, there are a lot of chair skills, agility, and running training, but the biggest difference is that I did a lot of shooting training,” she notes. This emphasis on shooting would become central to her understanding of what Japanese basketball lacked. It wasn’t just about taking more shots—it was about the philosophy behind it. Dutch coaches build their entire system around shooting, treating it as a foundational skill rather than a specialty.

The tactical insights proved equally valuable. One realization struck her during drills: “If I can do it myself, I’ll attack in a 1-on-1 situation. I realized I was only looking at passing.” The shift from facilitator to scorer represented a fundamental recalibration of her offensive mindset. In Japan’s system, she’d been trained to move the ball, to find the open player, to be a team player first. Here, coaches encouraged her to trust her own abilities, to create her own shot, to be aggressive in isolation.

When asked what she’d bring home, Nana’s answer was specific and actionable: “Using a lot of fake moves, varying the speed, and attacking one-on-1 first.” These weren’t abstract concepts—they were concrete technical improvements she could implement immediately. The fake moves would create space. The varying speed would keep defenders off-balance. The 1-on-1 aggression would shift the entire offensive dynamic.

Culture Beyond the Court

Four weeks in a foreign country meant experiencing Dutch life in ways that extended far beyond basketball. “I ate a lot of Dutch food. I had never experienced something like that taste,” Nana laughs about the culinary adjustment. The flavors, the portions, the approach to meals—everything was different. The holiday season added another layer of cultural immersion. “Celebrating Christmas was also a first for me. It was my first time receiving so many presents at Christmas, and it was also my first time sharing all kinds of food with everyone,” she describes the unfamiliar warmth of a Dutch Christmas celebration.

Small cultural details caught her attention in unexpected ways. “Entering the court or house with shoes on” struck her as unusual—a practice that would be unthinkable in Japan. She also noticed the absence of a familiar routine: “I never once mopped the gym floor.” In Japanese sports culture, players take responsibility for maintaining their training spaces. Here, that responsibility fell to staff. Yet the most pleasant surprise was the atmosphere during training itself. “Music played during practice, making it enjoyable,” she observes—a simple detail that spoke to different philosophies about sport and joy.

The people around her made integration easier than she’d anticipated. “Everyone knows I couldn’t understand English well, so everyone explained the practice content to me slowly in simple English. It was a huge help,” Nana says of her teammates’ patience. The daily check-ins mattered too. “Every morning when we met, everyone would ask, ‘How are you doing?’” Beyond the court, staff went the extra mile. “When I went to ask questions after practice, she used translation software to answer me carefully,” referring to Irene’s dedicated support. These small gestures accumulated into something larger—a sense of genuine welcome that transcended language barriers.

Holiday Moments and Homesickness

The holiday period brought both connection and longing in equal measure. Nana visited teammates’ families, explored museums, and celebrated New Year’s at Mariska’s house—experiences that anchored her to her temporary Dutch home and created memories she’ll carry back to Japan. These weren’t just social obligations; they were windows into Dutch family life, into how people in this country marked significant moments.

Yet homesickness crept in during quieter moments. “When I went shopping in town, I ran into a Japanese person,” she recalls, highlighting how rare those moments of cultural familiarity felt. The chance encounter was both comforting and disorienting—a reminder of home and a recognition of how far away she was. Back home, she’d spend holidays with her dog; here, without that comfort, “I mostly stayed in my room watching anime.” It’s a telling detail—anime being a bridge to her home culture, a way to maintain connection across the distance.

The Reckoning: What Japanese Basketball Needs to Hear

As Nana reflected on her four-week exchange, one insight dominated her thinking with unmistakable urgency. “I realized Japanese players need to practice more. I don’t think we’ll reach our goals unless we convey this to everyone in Japan. We need to shoot more,” she says with the weight of someone who’s seen the gap firsthand. This wasn’t casual observation or typical post-trip reflection—it was a call to action directed at her entire federation, at coaches and administrators who would need to hear this message.

The realization went deeper than simply practicing longer hours. It was about prioritization, about what Japanese basketball valued and what it needed to value. Shooting had been treated as important in Japan, but not essential. Here, it was foundational. Every drill, every practice, every training session emphasized it. The difference wasn’t subtle—it was systemic.

When asked to describe her time in one word, Nana didn’t hesitate: “Wonderful!!” The double exclamation marks captured the genuine enthusiasm that had marked her entire stay. It wasn’t the word of someone who’d endured a difficult experience or merely survived a challenge. It was the word of someone transformed.

Looking Forward: An Ambassador for Change

As for the future, Nana’s answer was equally definitive. “Absolutely YES!” when asked if she’d recommend such exchanges to other athletes. She understood the value of what she’d experienced—not just the basketball knowledge, but the cultural exposure, the confidence that comes from testing yourself at the highest level, the relationships built across borders. These exchanges matter because they break down assumptions and create possibilities.

And when pressed about returning to the Netherlands, she smiled: “Yes, I will be back someday!” For now, she carries home not just memories and technical improvements, but a blueprint for how Japanese wheelchair basketball can evolve—and the conviction that sharing what she’s learned is essential to getting there. Nana Gunji has become an ambassador for a higher standard, and she knows exactly what message she needs to deliver.