Bekende gezichten in het rolstoelbasketbal, de broers Cecile (80) en John (75) Polanen, samen ruim anderhalve eeuw. De jongste van de twee rolt nog steeds zijn partijtje mee in de Tweede Divisie, de oudste van de twee vind je nog vaak bij de jurytafel. En vaak staan ze langs de kant te genieten. Met een Hoofdletter, Genieten dus. Een Eregalerij.
John trekt op toernooidagen nog steeds zijn wedstrijd uniform aan. Nummer 66, altijd op Route’66, vief tussen de jongere generaties op het basketbalcourt bij het derde team van Rotterdam Basketbal. Morgen (zaterdag) mag hij weer acte de présence geven in de Zevenkampse Ring in Rotterdam. Tegen Antilope 3 en Barons. Zijn broer Cecile zal zich ongetwijfeld onder de toeschouwers mengen. Het liefst een fijn plekje pal naast de jurytafel, terwijl zijn broer op het veld in actie komt.
BASKETBALL VERLEDEN
De jongste van de twee broers deed aan volleybal bij Vams en Sranti, maar ook basketball, bij Os Forcial (Rijswijk), Blackbirds (Rotterdam) en POKAI (Groningen). ,,Vanaf de jaren ’70 heb ik in competitieverband op diverse niveaus valide basketball gespeeld.” John legt die keuze voor het basketball uit: ,,Op de middelbare school heb ik kennis gemaakt met deze sporten en daarna ben ik daar blijven spelen.” Overigens zonder zijn broer Cecile, andere broers en zussen hebben de twee Polanen’s niet. John stapte noodgedwongen over naar sport in een rolstoel in het Rotterdamse Revalidatie Centrum Rijndam. ,,Als gevolg van een rugoperatie in 2010 ben ik met een complete dwarslaesie in Rijndam terecht gekomen. Gedurende de revalidatie daar, heb ik met rolstoelbasketbal kennis gemaakt.”
Cecile kwam als leidsman in contact met het rolstoelbasketbal. ,,Ik ben in de jaren ‘70 begonnen met basketballen in Utrecht en als scheidsrechter in Rayon West afdeling Kern Utrecht in het valide basketbal, daarna werd ik gevraagd om in het rolstoelbasketbal te gaan fluiten.” Daarvoor lag Cecile vooral in het water. ,,Voordat ik naar Nederland kwam heb ik veel gezwommen in Suriname.”
RIJNDAM
John blikt terug op zijn herstel en zijn extrinsieke motivatie: ,,Ik ben begonnen tijdens mijn revalidatieperiode in Rijndam. Na mijn “Rijndam periode” werd ik aangespoord door een van mijn vrienden om het rolstoelbasketballen weer op te pakken. Om mij nog beter te motiveren is hij met mij mee gaan spelen. Sindsdien zijn wij niet alleen betere vrienden en teammaten, maar is hij ook mijn buddy geworden bij trainingen en wedstrijden.” De nummer 66 van Rotterdam 3 vindt het prachtig. Regelmatig is een grote glimlach te zien. ,,Het meespelen is heel leuk, gezellig en spannend.” Hij geniet zowel binnen als buiten de lijnen. Hij vertelt wat beklijft. ,,De onderlinge kameraadschap, ook met de tegenstanders, tijdens spelmomenten. Vooral als er hulp nodig was. Dit tijdens wedstrijden en ook erna.”
Ook Cecile geniet van rolstoelbasketbal. ,,Het is heel leuk en spannend.” De oudste van de twee broers was ook zelf in een rolstoel op het veld te vinden. ,,Het was mooi om regelmatig te mogen meespelen bij toernooien van Antilope in Utrecht en later bij Arrows in Rotterdam.” Basketballen met zijn broer John deed hij echter nooit. Zijn job als scheidsrechter blijft niet beperkt tot de Nederlandse grenzen. ,,Het was geweldig om te mogen fluiten bij internationale rolstoelbasketbal toernooien in Brazilië, België en Duitsland.” De trip naar Zuid-Amerika en de bijbehorende wedstrijden waren in 2008 en 2010. ,,Ze waren door een vereniging georganiseerd en een groep uit Nederland deed mee, ook een groep uit Colombia was aanwezig.” En soms hanteerde Cecile niet alleen de functie als leidsman. ,,Ik was altijd scheidsrechter en soms speelde ik ook mee.” Bij de divisiedag in Rotterdam bekeek Cécile met veel interesse de wedstrijden in de Zevenkampse Ring. Een van de bondsarbiters was ziek. Voor de laatste wedstrijdronde haalde Cécile zijn Eerste Grijs enthousiast uit de kast, met een glunderend gezicht was hij nog eens scheidsrechter van dienst. Méér dan een flashback.
COMMUNITY
De Polanenbroers zijn in de rolstoelbasketbalcommunity graag geziene gezichten en helemaal in hun element. Ze zijn vaak in de sporthal te vinden bij rolstoelbasketbalwedstrijden, vooral die van Rotterdam Basketbal. De voormalige Systeemanalist en Programmeur (John) en Inrichtingshulpverlener (Cecile) kijken dan tussen hun wielen toe naar de verrichtingen. Tussen de wielen van een scootmobiel en die van een rolstoel. Niet alleen bij de verrichtingen van Rotterdam op het eigen veld, maar John was ook aandachtig toeschouwer in Almere, waar zijn helden de Basketball Cup opeisten. De oudste broer vertelt: ,,Het is heel leuk om oude bekenden te zien spelen en de groei van de nieuwere spelers te zien.” De jongste van de twee voegt daaraan toe: ,,Het is erg leuk om te zien hoe mensen sport met hun handicap kunnen combineren. En voor mij is het een leerzaam moment om mezelf te verbeteren.” Een mens is nooit te oud om te leren geldt een mensenleven lang.
De motivatie van John is na bijna driekwart eeuw amper onderhavig geweest aan slijtage. ,,Als speler wil je zoveel mogelijk met het team proberen te winnen.” Cecile is gelukkig met wat de rolstoelbasketbalsport hem heeft gebracht. ,,Heel veel voldoening, het was een uitbreiding van mijn dagelijkse werk als hulpverlener van speciale doelgroepen.” John sluit af: ,,Het bracht heel veel gezelligheid, kameraadschap en vrienden.”
Binnenkort zijn ze ongetwijfeld weer samen in de sporthal te zien. Niet alleen binnen de lijnen, maar ook schouder aan schouder, en ook wiel aan wiel.
(Beeld: Luc Reuvers & Cecile Polanen)