Martijn Dokkum (34) is een succesvolle rolstoelsporter. Sinds begin mei is hij een nieuwe nationale rolstoelbasketbaltitel rijker, die van Roemenië. Eerder won Dokkum met Oranje al Europees Goud in Oostenrijk en Zweden en was er brons in Portugal met de rolstoelhandballers van Nederland. Nu staat de Handbikebattle boven aan zijn verlanglijstje.
Dokkum begon zijn sportloopbaan met korfbal. Op 14-jarige leeftijd ruilde hij dat in voor sporten in een rolstoel. ,,Ik ben in 2006 begonnen met rolstoelbasketbal. Ik kreeg te veel last van mijn benen, door ontstekingen en blaren in en op mijn voeten. Dat kwam door Spina Bifida, zodat ik werd gedwongen daarmee te stoppen. Ik wilde iets doen wat op korfbal leek. Zo kwam ik terecht bij rolstoelbasketbal.” Een prima tijdsinvulling. ,,De sport is prima te combineren. Ik heb het altijd naast mijn studie gedaan. En later heb ik dit gecombineerd naast mijn werk.” De keuze was snel gemaaakt. ,,Ik zou nog bij rolstoeltennis kijken, maar ben daar nooit geweest. Ik vond basketbal meteen al heel leuk!”
KAMPIOEN MET HANDBAL EN BASKETBALL
Dokkum is van origine grafisch vormgever en begon met spelen bij V.i.o.s. ’82 in Alkmaar en al op 18-jarige leeftijd mag Dokkum zich met zijn ploeg in Landsmeer tot nationaal kampioen kronen. ,,Het mooiste moment op het veld is toch het moment waarbij je samen de landstitel wint. Er is niet specifiek eentje die uitspringt, maar het eerste landskampioenschap met ProBuild Lions in 2009/2010 is me wel het meeste bijgebleven.” Dokkum kon daar later nog kampioenschappen met Only Friends op zijn palmares bijschrijven.
Daarna beleeft Dokkum ook veel successen in het rolstoelhandbal. Behalve vijf nationale titels met Castricum tussen 2015 en 2026 wint hij ook met Oranje Goud, Europees Goud in Oostenrijk en Zweden. Dokkum speelde bij CSV Handbal, toen nog de enige rolstoel handbal ploeg in Nederland, en dus was hetzelfde team ook Oranje. De rollers wonnen in de finale voor de tweede keer op dat EK van Portugal. ,,Europees kampioen worden was geweldig. We hadden totaal geen verwachtingen om naar het toernooi te gaan. We gingen erheen om te kijken hoe het “echt” zou moeten. Ik zelf kwam er pas last-minute bij. Dit kwam doordat er een speler uitviel vanwege een operatie. Maar het ging zo goed dat we dus kampioen werden.” Dat succes vond plaats in de anonimiteit. ,,Er was helaas weinig belangstelling voor, wel hebben we het zelf zoveel mogelijk gedeeld met onze kennissen, vrienden en familie. Achteraf zijn we wel gehuldigd in Castricum.”
ROEMENIË
Ondertussen sport Dokkum in Roemenië, een opvallende verlegging van de koers. Dokkum legt uit hoe dat tot stand komt. ,,Ik werd hierover gebeld door Mark Aalders. Ik ben in 2020 gestopt met rolstoelbasketbal. Mark had een team leren kennen uit Roemenië dat graag verder wilde groeien en meer ervaring hebben en opdoen. Mark zocht iemand die wel ervaring had in rolstoelbasketbal maar niet speelde in Nederland. Zo doende kwam hij bij mij. Ik had ervaringen en ik speelde op dat moment nergens.”
Zijn band met Dani Troanca is in dat licht een bijzondere. Dokkum spreekt vrijuit. ,,Dani en ik hebben een goede band. Hij is de coach van het team. Ik heb veel contact met hem, we praten veel over spelsituaties en hoe dingen beter of slimmer kunnen. Wat ik fijn vind aan Dani is dat hij naar je luistert en openstaat voor ideeën. Het voelt niet alsof hij alleen maar zegt wat je moet doen, maar alsof we samen zoeken naar de beste oplossing. Daardoor heb ik ook het gevoel dat ik mezelf kan zijn en mijn mening kan geven. Naast het veld spreek ik hem ook over van alles, niet alleen basketbal.” In Roemenië heeft Dokkum een mooie uitdaging in een nieuwe rol. ,,Ik speel hier met een nieuwe rol als center. In Nederland speelde ik als forward of guard.”
Met zijn club Clubul Sportiv Comunitar Sibiu pakte het duo met hun ploeg de Roemeense titel. Een unieke titel, het is na 27 jaar weer voor het eerst dat een senioren sportploeg de titel grijpt. De ploeg zelf wordt Zburătorii genoemd, ofwel Vliegers. De formatie speelt in het hart van Roemenië in de plaats Sibiu. In de twaalfde eeuw gesticht door Duitse immigranten uit het Moezelgebied als Hermannstadt, gesitueerd onder Transsylvanië, als Saksische nederzetting had het de naam Zevenburgen.
HANDBIKEBATTLE
Door een zware fase in zijn leven komt zijn sportloopbaan tot stilstand en moet Dokkum vol in de remmen. Hij legt uit wat er aan de hand was. ,,Ik heb in december 2023 een burn-out opgelopen. Dit was een lastige periode voor mij en ook voor de mensen om mij heen. Het was een periode waarin ik merkte dat alles te veel werd en ik mezelf een beetje kwijtraakte.” Letterlijk een zwart gat van waaruit je weer naar het licht toe moet groeien. ,, Het kostte tijd om dat te accepteren en om stap voor stap weer vooruit te kijken. Ik ben hier uitgekomen door proberen regelmaat te houden in mijn leven. Zo ben ik altijd blijven sporten, krachttraining en rolstoelhandbal. Dit voelde als een soort therapie, even nergens aan denken alleen de sport zelf.” Uit zo’n donkere periode klauteren kan niemand alleen. ,,Ik heb veel gepraat met mensen om mij heen. Door mijn verhaal te delen en mijn gevoelens uit te spreken, merkte ik dat ik het beter kon verwerken. Langzaam maar zeker ben ik er weer bovenop gekomen. Het heeft mij geleerd hoe belangrijk het is om goed naar jezelf te luisteren.” In het najaar wil Dokkum iets nieuws proberen en gaat hij aan de slag in een bibliotheek.
Op zijn verlanglijstje prijkt de HandbikeBattle, de beklimming van de Kaunertaler Gletsjer in Oostenrijk. ,,Dit gaat gebeuren in juni. Ik kijk er ontzettend naar uit. Ik ben op dit moment volop aan het trainen. Helaas zijn er wel een aantal dingen stuk gegaan van de fiets in de aanloop er naar toe. Om deze kosten te kunnen betalen heb ik een Gofundme pagina aangemaakt.” Noodzakelijk om toch die droom te kunnen realiseren. Zie Fundraiser by Martijn Dokkum : De strijd naar boven
,,Dat is nodig omdat ik de afgelopen twee jaar thuis heb gezeten vanwege de burn-out en het financieel wat lastiger is geworden om deze allemaal te kunnen bekostigen. De onderdelen zijn wel weer gerepareerd ondertussen, maar dit heeft wel invloed op het trainen van deze uitdaging.” En Dokkum is Dokkum niet, als hij bij de pakken neer gaat zitten. ,,Maar als ik niet kan fietsen, blijf ik wel gewoon doortrainen met kracht en uithoudingsvermogen.”
DANKBAAR
Dokkum is de sport dankbaar. ,,Rolstoelbasketbal heeft mij ver gebracht. Door deze sport heb ik veel nieuwe mensen leren kennen. Daarnaast heb ik leren omgaan met mijn rolstoel, zowel op als buiten het veld. Daarnaast de mooie ervaringen met het jeugdteam van Nederland. De trainingen en toernooien.” De sleutelwoorden zijn samenwerken en winnen, of is het winnen dóór samenwerken? ,,Zo heb ik mijn allereerste beker ooit in rolstoelbasketbal gewonnen met het jeugdteam. Tevens heb ik ook mijn allereerste wedstrijd ooit gespeeld met het jeugdteam. Maar ook intern wonen in Arnhem om daar te kunnen sporten. En natuurlijk zijn er ook de mooie resultaten die we met de verschillende clubs hebben behaald. De titels en kampioenschappen zijn iets waar ik met trots op terugkijk.” De Cups zijn waardevol, Dokkum duidt nog eens op het echte Goud van het leven. ,,Uiteindelijk zijn het vooral de ervaringen en herinneringen die voor mij het meest waardevol zijn.”
(Beeld: Diana Racz)