De tijd vliegt voorbij in Ottawa. De wedstrijden voor de top van het eindklassement spelen zich vooral af in de TD Place. Daar is op de slotdag de verdeling van de medailles. Acht ploegen zijn dan nog in medaillerace. Vier teams strijden om de twee bronzen plakken, de apotheose is de strijd om goud en zilver. Eerst de vrouwen, dan de mannen. Maar eerst de knock-out weg naar die eindstrijd. Zo nu en dan met hysterische schooljeugd, zo nu en dan met een handjevol fans op de machtige tribunes. Een kijkje vanaf de eerste rij.
DONDERDAG 17 SEPTEMBER: SEMI FINALS
De slotdag met de finales van het WK in Ottawa komt langzaam maar zeker in zicht. De vroege ochtend trapt af met nóg meer schoolkindertjes, die nóg luider aanwezig zijn. Opgeblazen materiaal om mee te klappen, en dat gebeurt massaal. Alles om een minibasketballetje te winnen. Het Wilhelmus is een welkome afwisseling. Nederland gaat op tegen Argentinië. De Argentijnen hebben Hollands klinkende reclame op de borst, R.N. Ledesma. Misschien ligt de klemtoon net wat anders. Het helpt de Zuid-Amerikanen voor de pauze niet. Oranje zet een sterke verdediging neer, en kan het zich veroorloven aanvallend wat makkelijke kansen te missen. De Argentijnen doen trouwens niet moeilijk om een persoonlijke fout meer of minder. Na rust (32-15) slinkt de marge tot 47-42, Een time-out van Peter van Noord zet zoden aan de dijk en Oranje eindigt zoals het begon, sterk en overtuigend, goed voor een 65-46 zege en de strijd om plek 9. Robin Poggenwisch is de dirigent en magiër en pakt ook nog 15 rebounds voor Oranje en levert 13 assists af. Cees van Rootselaar redt het weerzien met Nederland net niet, Colombia troeft Brazilië met 64-56 af, zijn ‘kanaries’ gaan op voor de 11e stek.
Gijs Even scoorde 10 punten, Boris van Hunnik 14 en Robin Poggenwisch 10.
Duitsland opent de eerste halve finale bij de mannen met precisie, 7-15. Australië vecht zich dan in de wedstrijd. In het tweede kwart raakt Duitsland in een flow, alles valt goed, 22-38. De mannen van Down Under beperken de schade bij rust uiteindelijk tot 34-44. Lang ligt Duitsland op koers voor een plek in de finale, de Aussie’s weten van geen wijken en achterhalen de Duitsers. Met 76-76 krijgt de slijtage slag met ongekende acties een overtime. De schooljeugd maakt dat niet mee, het buitenschoolse lesuur zit er op. Zit je net een razend spannende film te kijken, mag je het eind niet zien. Ondertussen kleden de vrouwen van USA en Groot-Brittannië zich warm aan boven de ijsvloer. Duitsland herpakt zich in de overtime en gaat met 80-83 en twaalf seconden te spelen op de finale af. Jaylen Brown pakt twee onwaarschijnlijke Larry Bird-achtige steals en keert de ademloos spannende halve finale op de valreep om, 84-83 en Australië gaat uit z’n dak, finale zaterdag! En een mogelijk geheim wapen van Australië zijn de winegums die in time-outs worden verstrekt door de manager.
Jaylen Brown (AUS) in de Duitse mangel. Hij scoorde 37 punten, 16 rebounds, 8 assists en 2 steals in de slotseconden.
De vrouwen van team USA beginnen de halve finale beter, maar de Britten nemen de wedstrijd gaandeweg het eerste kwart over en met enkele snelle breaks zetten ze bij rust een 27-37 op de vele scoreborden in de hal, de finale is nog twintig minuten verwijderd, maar ook Team USA zal die eindstrijd niet willen mislopen. In de pauze mogen drie Amerikaanse fans racen. Oversteken in de rolstoel en op de terugweg als eerste een score afleveren. Wie er wint is niet duidelijk, ze lijken te veel op elkaar. Na de pauze sluiten de Amerikanen snel aan als het schot van de Britten minder wordt, 43-41. Een nieuwe thriller is in de maak! De Britten komen gelijk, Amerika pakt dan het momentum en met 65-57 moet Groot Brittannië in een time out een kleine vier minuten voor het eindsignaal. De bal valt te laat een keer goed voor de Britten, Team USA naar de finale, 71-61. Voor de Britten volgt een herkansing, de mannen spelen even later hun halve finale.
Katie Morrow speelt niet de finale in de dag na To Morrow …
Een hoogtepunt is er al voor de wedstrijd. God Save the King legt het af tegen de Italiaanse hymne. Bijgestaan door de welklinkende sopraan van de moeder van Papi, vanaf de tribune bereikt haar stem moeiteloos de overkant. Ze is ook regelmatig met een trommel te betrappen. Misschien heeft ze in het verleden ook wel eens bij Ennio Morricone (C’era una Volta il West/Once Upon A Time in The West) haar zangstem tentoongespreid. Een dochtertje van de Britse vrouwenploeg speelt ondertussen met een speelster, het wordt ijsberen boven de ijsvloer. De Britten zijn niet onder de indruk en nemen rap een 2-12 voorsprong. Vanaf dat moment haken de Italianen aan, maar bij rust is de marge toch weer 25-36. Italia knokt zich volledig terug en Papi maakt de aansluitingstreffer (41-40), maar mist de bonus. Twee breaks later is het 45-43 voor de Azzuri na driekwart duel. Tot 59-59 kunnen beide partijen nog de finale halen. Papi scoort voor Italië en pakt even later een rebound die voor Italiaans balbezit zorgt. Dat geven de Azzuri niet meer uit handen, 63-59. Dus toch. C’era Una Volta Il Otta-West!
Papi schiet namens Italië, de bal zit precies voor zijn ouders, die het geluid in de hal dirigeren.
De tweede halve finale bij de vrouwen is tussen Bo Kramer en Kady Dandeneau, beide geportretteerd op de aankondiging van het WK. De eerste fase van de wedstrijd springt vooral Dandeneau in het oog. De Canadese mist bijna niets en na één kwart staat een monsterscore in de boeken, 30-18. Arinn Young produceert nog twee Canadese driepunters en Nederland moet serieus in de achtervolging. De thuisploeg mist nu enkele keren en via een serie prachtig uitgespeelde aanvallen vindt Oranje bij de pauze de aansluiting, 42-40. Canada scoort na de pauze het eerst, Nederland moet tot twee keer toe een gaatje dichten en dan is het verschil heel heel lang vier of twee punten. Bij 74-72 pakt Nederland drie aanvallende rebounds op rij, maar scoort niet en komt niet voor het eerst langszij. De Maple Leafs scoren wel en ook zonder Dandeneau (4e en 5e fout) vallen de schoten van Canada beter. De laatste tien schoten van het veld (inclusief driepunters) missen doel, 85-73. Dandeneau en Young scoren samen 69 punten, Bo Kramer (25) en Mariska Beijer (24) opgeteld 49. Canada viert feest en onttroont de Nederlandse wereldkampioen. Geen tiende WK, EK of Paralympische titel op rij, wat rest is de strijd om het brons zaterdag.
Bo Kramer probeert het na de pauze voor Oranje
VRIJDAG 18 SEPTEMBER: BEST OF THE REST
De strijd om plek negen. Na een farmer salad (terrasje tegenover TD, dank Toine!) waar vermoedelijk de hele farmerfamilie in zat, mag Oranje de laatste keer in Ottawa aan de bak. Tegen de Colombianen die een dag eerder Brasil van Cees van Rootselaar aan de kant zetten. De ploegen zijn bijzonder aan elkaar gewaagd en pakken beurtelings een voorsprong. met 49-56 moet Nederland flink aanzetten. De slotfase met Fabian Jansen is ijzersterk, verdedigend én met de beslissende vrije worpen. Van 59-59 eist Oranje de negende plek op, The Best of the Rest. Oranje leverde prachtige wedstrijden tegen Amerika en finalist Italië af. Bondscoach Peter van Noord: ,,Italië hadden we uit het vuur moeten slepen maar hebben we helaas niet gedaan. En Amerika hadden we ook kunnen winnen.” De crux zat natuurlijk in de achtste finale, waarin de kanshebbers de andere landen veroordelen tot plek 9 tot en met 16. Nederland eindigt op nummer 1 van het rechterrijtje met drie mooie zeges op rij. Arie Twigt was blij, ook met de wissels met koppels. ,,Ook de tweede lijn en derde lijn deden het goed.” Van Noord was tevreden met zijn team. ,,Een dikke pluim voor de jongens. We zitten eigenlijk in het proces voor Paralympische kwalificatie volgend jaar. We hadden gehoopt op een plek bij de eerste acht, dan is een negende plek het hoogst haalbare.”
ZATERDAG 19 SEPTEMBER: THE FINALS
De dag begint zoals in het begin, Het busje komt zo! Alleen denk je dat een half uur lang. Ondertussen passeren voor honden met baasje. Vaak een wandeling naar een coffeeshop voor een vers bakje. Ene hand de takeaway andere hand de riem. Een hondje met drie pootjes huppelt enthouisiat achter zijn baasje aan met een blik van ‘niet zo snel’. Het baasje heeft geen koffie in de hand, maar een telefoon aan haar oor. En dus moet het hondje vaart maken. Een zwerver loopt met zijn hond en kar, daarin liggen twee langharige katten als prinsen op het pluche. Dan komt de bus met vooral Duitse supporters uiteindelijk toch. Und jetzt geht es los!! De focus van de wereld is waarschijnlijk op Montreal wat kilometers verderop en het WK wielrennen, wij houden het bij de tweewielers met steunwieltjes. Machtig mooi!
De Britten nemen snel een bescheiden voorsprong tegen de Duitsers, maar bouwen dat uit naar 46-29 bij de pauze. Pakken de Britten weer een medaille na tweede plekken op het vorige WK en het EK? Het antwoord daarop is JA. De Duitsers komen niet meer binnen de tien punten en de Britten pakken na het zilver op het vorige WK nu het brons, 67-56.
De Britse vrouwen kunnen de prestatie van hun mannen tegen de Nederlandse rolmodellen evenaren. Vanaf 2011 haalde Oranje elke inernationale titelstrijd een medaille, de laatste negen jaar puur Goud. Mariska Beijer (on fire) en Bo Kramer schieten met scherp, dat doen de Britten net wat minder, 36-32 halverwege. Groot-Brittannië komt op 44-46 en dan is het Oranje wat de wedstrijd in de houtgreep neemt. Xena Wimmenhoeve schiet Holland op ruime voorsprong en dan kan de bronzen plak niet meer ontgaan en is net als op het WK in Toronto (2014) in Canada de kleur van de plak brons. De waterlanders vloeien rijkelijk, na de dreun die Canada uitdeelt toont Oranje een enorme veerkracht, 63-50. De trots overheerst, toch nog een plak. En de Britten hebben … niets … Coach Joost van Rangelrooij is tevreden. ,,Het was mooi om te zien. Maar je kan gewoon niet altijd winnen en de bovenste vier teams doen niks voor elkaar onder. Klopt. Ik wil niet al te veel op details ingaan, maar wij hebben gewoon het gevoel dat wij niet hebben kunnen laten zien tegen Canada wat we wilden.” Bo Kramer sluit daar bij aan als tranen van ontlading net opgedroogd zijn. ,,Dat de top vier in ieder geval super dicht bij elkaar ligt. Dat belooft heel veel leuks voor het volgende EK en LA 2028.” Noteer het in de agenda, 5 september 2027, Liverpool. Come together van de Fab4 uit Liverpool zou geklonken kunnen hebben na het knallen na de nederlaag tegen Canada. Samen met Landeneau deelt ze het toernooi affiche.
Dandeneau is bovendien de MVP bij de vrouwen, Jitske Visser heeft een plek veroverd in het All*Star team. Hulde!!
Canada kan voor eigen publiek de titel pakken, het TD Place is goed gevuld, veel Maple Leaf vlaggen. De strijd is ongekend spannend en het is lang om en om de leiding pakken. Vanaf 70-70 loopt Team USA in de slotfase naar 70-76. Canada komt flitsend langszij naar 76-76. Amerika speelt de laatste kleine minuut het meest bekeken uit, 76-77. Goud voor USA en ook Arelle Middleton met Hollandse roots. Tranen en boosheid bij Landeneau, Queen Canada tijdens de wedstrijden. USA verliest geen wedstrijd, Canada de allerlaatste met één punt. Hoe dicht kun je bij Goud zijn?
En dan de finalevraag; Hoe gaat het met de mama van Papi? De finale brengt uitkomst. Australië begint beter aan de wedstrijd en Italië hangt steeds op iets meer dan tien punten. O’Neill heeft niet alleen de mooiste snor (een rasechte borstel) maar ook een goede driepunter. Hij sluit het eerste kwart af met zo’n voltreffer, 47-31. Kan Italië er nog een spaghetti western van maken? Nee, ze missen te veel open schoten en de mannen van Down Under straffen dat vakkundig met fastbreaks af, na drie kwarten lijkt het meeste goud voor Australië wel binnen, 66-43. In de slotfase komt de WK titel niet meer in gevaar, 81-57. Tip voor de Australische kranten als kop: GOLDEN BROWN, naar MVP Jaylen Brown. Op Ottawa Airport is de Australische energie bij de meeste spelers verdwenen. Ontlading, vermoeidheid en tot laat feest gevierd? Rodney Siegel van de Staff van Australië legt de toernooiwinst uit: ,,We hielden onze de hele wedstrijd aan het plan.”
Na de prijsuitreiking zit het WK Ottawa erop. Er rest niets anders dan op zoek te gaan naar de bus in de frisse buitenlucht. Nou ja fris, het ruikt als Amsterdam met alle wietwinden. We zijn al bijna weer thuis, alleen nog wat vliegen. De herinneringen nemen we mee. Nog maar even nagenieten voordat het reguliere leven weer de kop op steekt.
ZONDAG 20 SEPTEMBER (NASCHRIFT)
Kevin van het WK Ottawa Mediateam staat al om 5 uur op, vandaag is de jaarlijkse Army Run en hij is ook daar vrijwilliger. Dat doet me even weer denken aan één van de busritten naar de TD Place. Een vrouw van middelbare leeftijd komt naar me toe tijdens de rit en vraagt: ,,Sir, didn’t we serve together in Afghanistan?” Mijn antwoord is ontkennend, maar blijkbaar zag ik er strijdbaar uit, bovendien een geweldige one-liner voor een aftershave reclame! Straks met een propellervliegtuig van Ottawa naar Boston, teamen met mijn muzikale vrienden van Neotolia, hier een voorbeeld wat in 2017 de halve finale van de Grammy Awards haalde, (345) Neotolia – Rondo Afro Turca (featuring Joey Blake) – YouTube. Ook toen geen finale dus). Australië vliegt de andere kant op. Op de heenweg kwamen ze twee uur eerder aan dan ze vertrokken, nu slaan ze de maandag over. Rodney Siegel; ,,Je verliest een dag, maar je wint de Cup.” Ook de familie Papi kan ik uitzwaaien. Mama Papi, Papa Papi, iedereen keert terug naar het dagelijkse leven.
Tot besluit, Op de finaledagen van Oranje draag ik altijd een T-shirt ter herinnering aan mijn beste en trouwste maat ooit, hond Bram. Of een shirt met een foto met hem erop, nu ook een Bob Marley shirt, dat was het laatste wat Bram meekreeg voor hij ging hemelen. Voor mij én Oranje een talisman, én de positieve energie helpt steeds weer. Ook nu voor brons. Veel mensen kwamen de afgelopen week melden hoe mooi ze het shirt wel niet vonden. Supermarkt, op straat, bus en TD Place. De laatste was na de finaledag in TD Place. ,,Sir I just like to tell you what a wonderful shirt you have, You Made My Day!!” Vanuit Boston voert de terugweg langs Istanbul en een nachtje Marle hotel. De ‘Why?’ van Marley zijn ze blijkbaar vergeten.
PROGRAMMA ORANJE KRUISWEDSTRIJDEN
Selecties en speelschema’s voor WK Rolstoelbasketbal 2026 – Basketball Nederland
Maandag 14 september; 🇨🇦 19.00 uur | 🇳🇱 01:00 uur/15 sept. | (Carl.) Nederland – Groot-Brittannië (M, 8e finale) 47-69
Dinsdag 15 september: Nederland – Iran (M, 9-16e finales) 20-0 (Iran kreeg niet alle VISA)
Woensdag 16 september; 🇨🇦 19.15 uur | 🇳🇱 01:15 uur/17 sept. | (TD) Nederland – Spanje (V, kwartfinale) 75-38
Donderdag 17 september 🇨🇦 10.15 uur | 🇳🇱 16:15 uur | (TD) Nederland – Argentinië (M, 9-12) 65-46
Donderdag 17 september 🇨🇦 19.15 uur | 🇳🇱 01:15 uur/18 sept. | (TD) Canada – Nederland (V, halve finale) 85-73
Vrijdag 18 september 🇨🇦 14.30 uur | 🇳🇱 20:30 uur | (TD) Nederland – Colombia (M, 9-10) 66-59
Zaterdag 19 september 🇨🇦 12.15 uur | 🇳🇱 18:15 uur | (TD) Nederland – Groot-Brittannië (V, Brons 3-4) 63-50
Is Poggenwisch niet de Pogi (naar Pogacar, de wielrenner) op het veld?
De race van de drie Amerikaanse fans
Mama & Papa Papi
Klavertje Vier of Meaple Leaf? Zo ziet geluk eruit: Dandeneau & Young (Canada)
In het All*Star team; Jitske Visser
De Ottawa World Cup klaar voor de reis via New York en L.A. naar Sydney (in 2028 hoeft er bij een herhaling in Los Angeles niet overgestapt te worden).
(Beeld: Luc Reuvers/WK Ottawa)