Rolstoelbasketbal is voor Ron veel meer dan een sport: het is zijn passie, zijn gemeenschap en zijn manier om het leven voluit te leven. In een openhartig gesprek vertelt Ron over zijn reis door de sport, de hoogte- en dieptepunten, en hoe rolstoelbasketbal hem gevormd heeft als mens.
Een leven vol sport en vriendschap
Ron begon met rolstoelbasketbal na een ongeluk op zijn negentiende. “Ik zat bij het Korps Commandotroepen in Roosendaal. Na mijn ongeluk wilde ik weer iets doen,” vertelt hij. Zijn vader wees hem op een basketbalclub voor mensen met een beperking. “Dat is voor gehandicapten, zei ik nog. Waarop mijn vader zei: wat denk je dat je zelf bent?” Die directe aanpak bracht Ron over de drempel. “Ik had geen techniek, maar ik was wel snel.”
Al snel bleek zijn energie een groot voordeel. Hij trainde bij verschillende verenigingen, speelde met het jeugdteam en groeide uit tot een vaste waarde op hoog niveau. “Ik ben een echte teamhopper,” lacht hij. “Ik heb overal gespeeld: Den Bosch, Eindhoven, Dordrecht, Antwerpen, en zelfs Europacup met René Martens.”
De kracht van gemeenschap en verlies
Vriendschap loopt als een rode draad door Ron’s leven. Zijn band met teamgenoot Miranda (Wevers) was bijzonder. “Ze maakte altijd deel uit van ons gezin, en ik van het hare. We spraken elkaar drie keer per week, zagen elkaar vaak. Mijn hondje is zelfs een puppy van haar hondje.” Het verlies van Miranda was zwaar. “Dat was bijna een kantelpunt geweest om te stoppen met basketbal vorig jaar. Maar als je het samen kunt delen, is dat het mooiste wat er is.”
Het overlijden van Miranda liet een grote leegte achter, niet alleen bij Ron, maar bij het hele team. “We hebben er als team veel over gesproken, ook met het mediateam. Hoe ga je verder? Hoe verwerk je zoiets? Uiteindelijk hebben we samen een in memoriam geschreven. Dat voelde goed. Miranda was zo belangrijk voor ons allemaal; haar energie en warmte missen we elke dag.”
Juist de kracht van de gemeenschap hield Ron op de been. “Ik ben gebleven voor het team. Als je samen zoiets heftigs meemaakt, is het belangrijk dat je er voor elkaar bent. Het delen van verdriet maakt het draaglijker. We konden samen herinneringen ophalen, samen lachen en huilen. Dat heeft mij geholpen om door te gaan, ondanks het enorme gemis.”
Spelen, coachen en inspireren
Naast speler is Ron jarenlang coach geweest. “Ik heb dames gecoacht, jongens onder 22, en zelfs assistent bij DTL onder 23. Vijf avonden in de week trainen, dat kostte veel energie, maar ik heb er veel van geleerd.” Zijn ervaring als coach helpt hem nu op het veld: “Je kijkt anders naar het spelletje. Je kunt mensen in het veld makkelijker coachen. Vooral jonge gasten uitdagen vind ik prachtig.”
Ron is altijd bezig met anderen beter maken. “Ik vind het leuk om ook tegenstanders te coachen, vooral die jonkies die opkomen. Dat zit gewoon in mij.” De sport is volgens Ron enorm veranderd. “Het is veel professioneler geworden. Vroeger was het trager en amateuristischer, nu is alles gestroomlijnd en technisch. Dat moet ook, anders kun je niet bij de top blijven.” Hij is trots op de vooruitgang: “De betrokkenheid van de organisaties is hartverwarmend. De lijntjes zijn korter, iedereen weet bij wie ze moeten zijn.”
Tips van een veteraan
Voor iedereen die wil starten met rolstoelbasketbal heeft Ron een duidelijke boodschap: “Ga in een team spelen waar je uitgedaagd wordt. Blijf luisteren, kijk veel wedstrijden en zoek mensen op die beter zijn dan jij. Daar groei je van.” Ook het plezier is essentieel: “Het leven is te kort om saai te zijn. Hou het leuk, geniet van het spel.”
Balans in het leven
Ron weet als geen ander hoe belangrijk balans is. Blessures, gezin, werk en sport vragen om keuzes. “Ik heb een tijdlang alles gecombineerd, maar je mist dan wel veel thuis. Nu geniet ik van het coachen, spelen én mijn gezin.” Nieuwe uitdagingen gaat hij niet uit de weg: handbiken, sledge hockey, wedstrijden fluiten. “Ik vind het leuk om dingen uit te proberen. Mijn meiden thuis zeggen altijd: dat past bij jou, een beetje rauwdouwen en grillen.”
Ron’s verhaal laat zien dat rolstoelbasketbal veel meer is dan sport. Het is een gemeenschap, een plek om te groeien en te delen. Zoals hij zelf zegt: “Basketbal zit in mijn hart. En dat blijft altijd zo.”
(Beeld: Luc Reuvers & Ron )